onat_berk

yıl 1544 daha dün gibi hatırlıyorum istanbulun kurak halini.her taraf kum mısır dan gelen sıcak hava dalgaları beraberinde kumlarıda getirdi heryer kum olmuştu.ağlıyordu çocuklar analar babalar herkez ölmek üzereydi.birtek ben hariç.ben mi kimim atını döven kovboyum ben.bu adı bana taaa çok küçükken 6 yaşındayken vermişleri. yıl 1465 daha istanbul çöl olmamış gökdelenler falan her şey yerli yerinde.babam mezbada kasaptı.ben okula gitmeyi reddetmiş tim.babama yardım etmem gerekiyodu.o yıllarda istanbulda sadece at hayvanı yetişiyordu.ben ise çok iyi bi biniciydim.mezbaya atları ben götürüyodum çok vahşi bi atın üzerine bindim satte 70 kilo metreye bastım at üstünde gidiyoruz .bi anda at durdu.ben şaşırdım indim attan "ne oluyoruz len " dedim.at baktı bana şöyle ayak larını gösterdi ve yoruldunu ima etti.(hayır saçma falan dil red kitin atı konuşuyoda benim atım niye konuşmasın) ben de ata döndüm " lennn yorulmak nedemek bu işin şakası olurmu saat 14:30 da mezbada sucuk olmaya başlaman lazım" dedim.dijital satimi çıkardım saat 14:00 dı.telaşlan maya başladım ve karar verdimki atı mezbaya parça parça götü rücektim.başladım atı tokatlamaya atın başı dondü biraz sonra bi yumruk patlattım çenesine dişleri kırıldı ağlamaya başladı.taksim meydanının ortasında atı dövüyorum.herkez etrafımda çember oluşturmuş beni izliyor en sonunda at öldü.aldım elime baba yadigarı rambo bıçağını atı kestim 100 kilo luk 7 paraçya ve hemen mez baya yetiştirdim etleri.o günden sonra adım atını göven kovboy oldu.



istanbulu nasıl kurtaracağım 2. hikayemde çok yakında sizlerle

BlueRaven

İyiki başka bir şey yapmamışsın Atına

onat_berk

aklı ma geldide şimdi konu kilit lenir falan çöpe falan gider gerek yok diye düşündüm

*(TaRiQ)*

hacı yha sen adminlere pm at senin bütün konuları birleştirsinler bir arşiv yapsınlar...
böyle dağınık duruyor...

BlueRaven

İyi Düşünmüşsün