Aynadaki Adam

**World_91** · 02-07-2010, 05:56 PM

Aynadaki Adam

Bir sabah kalkıp aynaya baktığım an, dünyayı değiştirmek istedim.

Birisi dönüp:
“Fazla zaman kalmadı. Yeryüzü eziyetten harabeye döndü. Çocuklar açlıktan ölüyor. Uluslar düşmanlık ve güvensizlik yüzünden bölünerek geri kalıyor. Hava, su, her yer kirlendi, bu duruma biran önce bir çare bulmak gerek. Bir şey yap!” dedi.

Aynadaki bu adam çok gergin ve umutsuz hissediyordu. Her şey düzensiz, feci, talihsiz gibi görünüyordu ona. Haklı olmalı diye düşündüm. Onun gibi ben de bu şeyler hakkında berbat hissetmiyor muydum? Gezegen kullanılıp atılıyordu. Dünyevi hayatın artık sadece bir kuşak olduğu düşüncesi beni telaşlandırdı.

Yeryüzünün sorunlarını çözmek isteyen iyi insanlar bulmak zor değildi. Onların çözüm yollarını dinleyerek, çok iyi sonuç elde edileceğini, çok fazla ilginin olacağını düşündüm. Gece yatağa gitmeden önce, aynadaki adam ciddi bir şekilde bana dönerek; bir yere gideceğimizi bildirdi. Şayet herkes görevini yaparsa…

Fakat herkes görevini yapmıyordu. Bazısı yapıyordu; fakat bu cereyanı önleyebildiler mi? Sancı, açlık, kin ve düşmanlık, çevre kirliliği hakkında çözüm buldular mı? Keşke böyle olmasaydı, sonunu bildiğim gibi… Ertesi sabah uyandığımda, aynadaki adam mahcup bir halde baktı. Belki umutsuz, bir şeyler fısıldadı… Sonra gözlerinde sinsi bir bakış belirdi, ve omzunu silkti:

“Fakat sen ve ben hayatımızı sürdüreceğiz. En azından biz iyi olanı yapıyoruz”..

O, bunu söylediğinde bir tuhaf hissettim. Burada çok yanlış bir şey vardı. Garip bir şüphe uyandı bende, daha önce hiç olmadığı kadar açık bir şüphe… Ya aynadaki adam ben değilsem? O, benden farklı hissediyor. O, sorunlara, dışarıdan, nasılsa hallolur gözüyle bakıyor. Belki olacak, belki olmayacaklar… O, böyle idare edecek. Fakat ben bu şekilde hissetmiyorum; bu problemler dışarıda değil, gerçekten değil. Ben onları içimde hissediyorum. Habeşistan’da bir çocuk ağlıyor, bir martı tankerlerden denize sızan petrol yüzünden ümitsizce çırpınıyor, bir dağ gorili acımasızca avlanıyor, küçük bir asker üzerinden geçen uçakların gürültüsünü duydukça dehşetle titriyor. Bunları duyduğum ve gördüğüm zaman bana yapılmış gibi olmuyor mu?

Bir daha ki sefer aynaya baktığımda, aynadaki adam yavaş yavaş gözden kaybolmaya başladı. En sonunda sadece bir imgeye dönüştü. Kemikler ve deriden oluşan muazzam bir ambalajla sarılmış ıssız bir kişi gösterdi bana.

“Önceden senin ben olduğunu düşünür müydüm?” merak etmeye başladım.

Ayırt edemiyorum ve korkuyorum. Hayatın acısı beni incitir; fakat hayatın neşesi çok daha kuvvetlidir. Ve hayat yalnız başına iyileşir. Hayatın şifası yine hayattır, ve benim yeryüzü için en fazla yapabildiğim onun şefkatli çocuğu olmaktır.

Aynadaki adam irkildi ve büküldü. Sevgi hakkında hiç bu kadar fazla düşünmemişti. Sorunları seyretmek çok daha kolaydır; çünkü sevgi tamamıyla öz dürüstlük gerektirir.

“Oh dostum”, ona fısıldadım; “Sevgi olmadan herhangi bir şeyin sorunları çözebileceğini mi sanıyorsun?”

Aynadaki adam emin değildi. Uzun zamandır tek başına olarak, diğerlerine güvenmeden ve diğerlerinin güvenini kazanmadan, hayatın gerçeklerine karşı kendi kendine çözüm bulma eğilimindeydi.

“Sevgi acıdan daha mı gerçek?” diye sordu aynadaki adam.

“Bunun için sana vaat veremem; fakat olabilir. Hadi keşfedelim” dedim.

Gülümseyerek aynaya dokundum.

“Bir daha yalnız olmayalım. Eşim olur musun? Bir dansın harekete geçtiğini duyuyorum…. Gel”.

Aynadaki adam utanarak gülümsedi. En iyi şekilde dost olabileceğimizin farkına varıyordu. Birbirimize karşı her gün daha barışçıl, daha sevecen, daha dürüst olabilirdik.

Bu durum dünyayı değiştirir miydi?... Bence değiştirir, çünkü Tabiat Ana bizden mutlu olmamızı ister ve onu ihtiyaçlarıyla ilgilenecek kadar sevmemizi. O, yanında korkusuz ve cesaretini O’nun diğer yarısı olduğu düşüncesinden alan insanlar ister, tıpkı bir bebeğin, annesinin onu kollarına alıp tuttuğu için, yürüyebilme konusunda kendini yeterince cesur hissetmesi gibi. Aynadaki adamın bana ve kendine karşı sevgiyle dolduğu zaman, endişe edilecek hiçbir yer kalmaz. Korktuğumuz ve telaşlandığımız zaman, yeryüzünü ve hayatımızı sevmekten vazgeçmişiz demektir.

Biz kopuğuz. İnsanlar kendilerini kopuk hissederlerse, hala nasıl harekete geçerler ki yeryüzüne yardım etmek için? Muhtemelen yeryüzü ne istediğini bize söyler, ve biz onu dinlemeden; kendi korku ve telaşımıza başvururuz.

Bildiğim bir şey: Yeryüzünün çocuğu olduğumda asla kendimi yalnız hissetmem. Her yeni gün tüm hayatın içimde olduğunun farkına vardığım sürece, özel hayatımı yaşama fikrine sıkıca bağlı olmak zorunda değilimdir. Çocuklar ve onların acısı; çocuklar ve onların neşesi. Okyanus güneşin altında dalgalanır; okyanus petrol yüzünden hıçkırarak ağlar. Hayvanlar korku içinde avlanır; hayvanlar yaşamanın verdiği saf neşeyle atlayıp zıplarlar.

İçimdeki dünya düşüncesi her zaman hissetmek istediğim bir duygudur. Aynadaki adam bazen şüpheye kapılır. Bu yüzden ona şu teklifte bulunurum. Her sabah aynaya dokunur ve usulca fısıldarım;

Oh, dostum, bir dans duyuyorum. Eşim olur musun?... Gel.

Michael Jackson
Dancing The Dream

***takilaki*** · 02-09-2010, 07:08 PM

güzel paylaşım teşekkürler...

**World_91** · 02-09-2010, 07:19 PM

Alıntı:

takilaki´isimli üyeden Alıntı

güzel paylaşım teşekkürler...

Ben teşekkür ederim.

**Nightmaregp** · 03-06-2010, 12:29 AM

Etkileyici bir paylaşım, teşekkür ederim

**World_91** · Dün, 11:39 PM

Alıntı:

Nightmaregp´isimli üyeden Alıntı

Etkileyici bir paylaşım, teşekkür ederim

Ben teşekkür ederim

02-07-2010, 05:56 PM	#1
World_91 Üsteğmen Üyelik Tarihi: Aug 2009 Bulunduğu Yer: İstanbul Mesajlar: 407 Tecrübe Puanı: 232247 Rep Puanı : 46444618 Karizma Derecesi :	Aynadaki Adam *Aynadaki Adam* Bir sabah kalkıp aynaya baktığım an, dünyayı değiştirmek istedim. Birisi dönüp: “Fazla zaman kalmadı. Yeryüzü eziyetten harabeye döndü. Çocuklar açlıktan ölüyor. Uluslar düşmanlık ve güvensizlik yüzünden bölünerek geri kalıyor. Hava, su, her yer kirlendi, bu duruma biran önce bir çare bulmak gerek. Bir şey yap!” dedi. Aynadaki bu adam çok gergin ve umutsuz hissediyordu. Her şey düzensiz, feci, talihsiz gibi görünüyordu ona. Haklı olmalı diye düşündüm. Onun gibi ben de bu şeyler hakkında berbat hissetmiyor muydum? Gezegen kullanılıp atılıyordu. Dünyevi hayatın artık sadece bir kuşak olduğu düşüncesi beni telaşlandırdı. Yeryüzünün sorunlarını çözmek isteyen iyi insanlar bulmak zor değildi. Onların çözüm yollarını dinleyerek, çok iyi sonuç elde edileceğini, çok fazla ilginin olacağını düşündüm. Gece yatağa gitmeden önce, aynadaki adam ciddi bir şekilde bana dönerek; bir yere gideceğimizi bildirdi. Şayet herkes görevini yaparsa… Fakat herkes görevini yapmıyordu. Bazısı yapıyordu; fakat bu cereyanı önleyebildiler mi? Sancı, açlık, kin ve düşmanlık, çevre kirliliği hakkında çözüm buldular mı? Keşke böyle olmasaydı, sonunu bildiğim gibi… Ertesi sabah uyandığımda, aynadaki adam mahcup bir halde baktı. Belki umutsuz, bir şeyler fısıldadı… Sonra gözlerinde sinsi bir bakış belirdi, ve omzunu silkti: “Fakat sen ve ben hayatımızı sürdüreceğiz. En azından biz iyi olanı yapıyoruz”.. O, bunu söylediğinde bir tuhaf hissettim. Burada çok yanlış bir şey vardı. Garip bir şüphe uyandı bende, daha önce hiç olmadığı kadar açık bir şüphe… Ya aynadaki adam ben değilsem? O, benden farklı hissediyor. O, sorunlara, dışarıdan, nasılsa hallolur gözüyle bakıyor. Belki olacak, belki olmayacaklar… O, böyle idare edecek. Fakat ben bu şekilde hissetmiyorum; bu problemler dışarıda değil, gerçekten değil. Ben onları içimde hissediyorum. Habeşistan’da bir çocuk ağlıyor, bir martı tankerlerden denize sızan petrol yüzünden ümitsizce çırpınıyor, bir dağ gorili acımasızca avlanıyor, küçük bir asker üzerinden geçen uçakların gürültüsünü duydukça dehşetle titriyor. Bunları duyduğum ve gördüğüm zaman bana yapılmış gibi olmuyor mu? Bir daha ki sefer aynaya baktığımda, aynadaki adam yavaş yavaş gözden kaybolmaya başladı. En sonunda sadece bir imgeye dönüştü. Kemikler ve deriden oluşan muazzam bir ambalajla sarılmış ıssız bir kişi gösterdi bana. “Önceden senin ben olduğunu düşünür müydüm?” merak etmeye başladım. Ayırt edemiyorum ve korkuyorum. Hayatın acısı beni incitir; fakat hayatın neşesi çok daha kuvvetlidir. Ve hayat yalnız başına iyileşir. Hayatın şifası yine hayattır, ve benim yeryüzü için en fazla yapabildiğim onun şefkatli çocuğu olmaktır. Aynadaki adam irkildi ve büküldü. Sevgi hakkında hiç bu kadar fazla düşünmemişti. Sorunları seyretmek çok daha kolaydır; çünkü sevgi tamamıyla öz dürüstlük gerektirir. “Oh dostum”, ona fısıldadım; “Sevgi olmadan herhangi bir şeyin sorunları çözebileceğini mi sanıyorsun?” Aynadaki adam emin değildi. Uzun zamandır tek başına olarak, diğerlerine güvenmeden ve diğerlerinin güvenini kazanmadan, hayatın gerçeklerine karşı kendi kendine çözüm bulma eğilimindeydi. “Sevgi acıdan daha mı gerçek?” diye sordu aynadaki adam. “Bunun için sana vaat veremem; fakat olabilir. Hadi keşfedelim” dedim. Gülümseyerek aynaya dokundum. “Bir daha yalnız olmayalım. Eşim olur musun? Bir dansın harekete geçtiğini duyuyorum…. Gel”. Aynadaki adam utanarak gülümsedi. En iyi şekilde dost olabileceğimizin farkına varıyordu. Birbirimize karşı her gün daha barışçıl, daha sevecen, daha dürüst olabilirdik. Bu durum dünyayı değiştirir miydi?... Bence değiştirir, çünkü Tabiat Ana bizden mutlu olmamızı ister ve onu ihtiyaçlarıyla ilgilenecek kadar sevmemizi. O, yanında korkusuz ve cesaretini O’nun diğer yarısı olduğu düşüncesinden alan insanlar ister, tıpkı bir bebeğin, annesinin onu kollarına alıp tuttuğu için, yürüyebilme konusunda kendini yeterince cesur hissetmesi gibi. Aynadaki adamın bana ve kendine karşı sevgiyle dolduğu zaman, endişe edilecek hiçbir yer kalmaz. Korktuğumuz ve telaşlandığımız zaman, yeryüzünü ve hayatımızı sevmekten vazgeçmişiz demektir. Biz kopuğuz. İnsanlar kendilerini kopuk hissederlerse, hala nasıl harekete geçerler ki yeryüzüne yardım etmek için? Muhtemelen yeryüzü ne istediğini bize söyler, ve biz onu dinlemeden; kendi korku ve telaşımıza başvururuz. Bildiğim bir şey: Yeryüzünün çocuğu olduğumda asla kendimi yalnız hissetmem. Her yeni gün tüm hayatın içimde olduğunun farkına vardığım sürece, özel hayatımı yaşama fikrine sıkıca bağlı olmak zorunda değilimdir. Çocuklar ve onların acısı; çocuklar ve onların neşesi. Okyanus güneşin altında dalgalanır; okyanus petrol yüzünden hıçkırarak ağlar. Hayvanlar korku içinde avlanır; hayvanlar yaşamanın verdiği saf neşeyle atlayıp zıplarlar. İçimdeki dünya düşüncesi her zaman hissetmek istediğim bir duygudur. Aynadaki adam bazen şüpheye kapılır. Bu yüzden ona şu teklifte bulunurum. Her sabah aynaya dokunur ve usulca fısıldarım; Oh, dostum, bir dans duyuyorum. Eşim olur musun?... Gel. Michael Jackson Dancing The Dream __________________ KENDİ ÇOCUKLUĞUMUZLA BİRLİKTE ÖZLEYECEĞİZ ONU. HİÇ BÜYÜMEYECEK OLAN BENZERSİZ ÇOCUĞU...

02-09-2010, 07:08 PM	#2
*takilaki* Genel Kurmay Üyelik Tarihi: Aug 2006 Bulunduğu Yer: Uzak güneydeki hatay Mesajlar: 477 Tecrübe Puanı: 1003992 Rep Puanı : 200771942 Karizma Derecesi :	güzel paylaşım teşekkürler... __________________ REP VERİLMEZ ALINIR REPSİZ FORUM OLMAZ REPİNİ SÖLE SANA RÜTBENİ SÖYLİYİM REPSİZ ÜYELER İLK HEDEFİNİZ YORUM YAPMAKTIR FORUM REPLERİ PARTİSİ FRP HERKES BİRGÜN REP VERECEK NHAHAHAHAHAHA!!

Konu Seçenekleri
Yazdırılabilir Sümü Göster Sayfayı E-Mail'le gönder
Modları Göster
Normal Mod Ağaç Modununa Geç Otomatik Konu Moduna Geç

03-06-2010, 12:29 AM	#4
Nightmaregp Onbaşı Üyelik Tarihi: Jun 2006 Bulunduğu Yer: Kastamonu Mesajlar: 15 Tecrübe Puanı: 45833 Rep Puanı : 9139523 Karizma Derecesi :	Etkileyici bir paylaşım, teşekkür ederim