мєгsíиlí

GEÇEN gün İzmir’e doğru yola çıkarken...

Umuyordum ki...

İstanbul’daki “kar-bora-fırtına”, İzmir’de “sükûn bulacak” ve biraz ısınacağım...

Ne gezer!

İzmir’in ayazı, İstanbul’daki “kar-bora-fırtına”yı aratmasın mı?

Meğer İzmir’in ayazı, en az “boyoz”u kadar meşhur imiş...

Bunu öğrenmiş oldum...

İzmir’de bir şeyi daha öğrendim:

Biz oyunda oynaşta gezip tozarken CHP’nin içinden bir star daha çıkmış...

Yeni starın adı: Muharrem İnce...


* * *
Yalova Milletvekili Muharrem İnce, bütçe görüşmeleri sırasında Meclis Genel Kurulu’nda yaptığı “11 dakikalık destansı konuşma” ile AK Parti karşıtı
yürekleri fethetmiş...

İzmir’de herkes bu konuşmadan söz ediyordu.

Dost ortamlarında hemen bir bilgisayar bulunuyor, konuşma tıklanıyor ve 11 dakikalık konuşmaya kulak veriliyordu.

Etrafta “Helal olsun adama” sesleri falan...

Konuşma hâlâ popüler...

Bazı “laik yürekler”, canları sıkıldıkça internetten konuşmayı dinleyip kendilerini ferahlatıyorlarmış...

Son bir bilgi: İnternette tıklanma rekorlarını altüst ediyormuş 11 dakikalık video...

* * *

Gecikmişliğin verdiği hırsla ve büyük bir merakla ben de kulak kesildim Muharrem İnce’nin “destansı” nutkuna...
Herhangi bir CHP’liden umulmayacak denli iyi bir konuşmaydı...

Tam halk diliyle konuşmuş İnce...

İnceden giydirmiş...

Kafiye var, akıcılık var, akılda kalıcılık var...

Tekleme yok, ödün yok, lafı sakınma yok...

Şiir gibi konuşmuş yani...

Son zamanlarda “imam hatipten çıkan iyi hatipler olayı”na kendimizi fazla kaptırdığımızdan olacak şöyle dedim:

“Acaba Muharrem İnce’nin yolu bir ara imam hatip lisesine falan mı düştü?”

Küçük bir araştırma...

Sonuç: Evet, düşmüş... Ama öğrenci olarak değil, öğretmen olarak... İmam hatipte fizik derslerine girmiş Muharrem öğretmen...

* * *

Muharrem İnce, 7 yıllık AK Parti iktidarına yönelik bütün muhalif sloganları 11 dakikada özetlemiş. Şöyle giriyor konuya:

“2002’de ilk iktidara geldiğinizde ilk işiniz gömlek değiştirmek oldu. Sonra sakallarınızı kestiniz... Sonra ciplere bindiniz... Sonra orman içindeki villalarınızda havuzlarda yüzmeye başladınız...”

Arada tansiyonu yükseltiyor:
“ABD’den korktuğunuz kadar Allah’tan korksaydınız, ülkeyi bu hale getirmezdiniz...”

Ve hiçbir sembolü es geçmeden çakıyor:

“Gemicik” diyor, “işadamı dost” diyor, “burs” diyor, “işsizlik ve yoksulluk manzaraları”na dalıyor, “Sattınız her şeyi” falan diyerek popülizm yapıyor, “Silivri’de faşist hukuk, Silopi’de liboş hukuk” diyerek ulusalcı çevrelere el sallıyor...

Ayar, ayar üstüne yani...

* * *

Her cümlesinin altına imzamı atar mıyım?
Tabii ki hayır... İtiraz edeceğim çok cümle var...

O halde neden önemsiyorum bu konuşmayı?

İki nedenden dolayı:

BİR: Muharrem İnce konuşmasında klasik CHP tezlerini işlemiyor... Yani “türban” demiyor, “Siz şeriatçısınız” demiyor, “Din devleti kurmaya çalışıyorsunuz” demiyor... Bunun yerine “İktidar nimetlerinden yararlanıyorsunuz” tezini işlemeyi tercih ediyor... Ve AK Parti’ye buradan vurmanın çok daha etkili olduğunu kanıtlıyor.

İKİ: Hitabet denilen sanatın, sadece Başbakan Erdoğan’ın tekelinde olmadığını, CHP’den de çok iyi hatipler çıkabileceğini gösteriyor.


İtici şeyler

- İki damla yağmur yağdığında elektriğin gitmesi...

Darbe anında tutuklanacakları söylenen gazetecilerin bu işin keyfini çıkarma gayreti...

Hülya Avşar’ın bitmeyen haber olma kapasitesi...

Yaşar Nuri Hoca’nın hem kendini hem de Hoca’yı rezil etmeye çalışan eşi...

14 Şubat’ın doğurduğu anlamsız gerilim...

Mektup niyetine köşe yazısı yazanlar...

Ezel’deki Ramiz Dayı’ya araklama aforizmalar söyleten senaristler...


Özgür basın dersi

“ÖZGÜR basın” dediğin böyle bir şeydir...

Rahat huzur vermezler muktedire...

Gelene vururlar, gidene vururlar...

Sicilleri karadır bunların:

Adnan Menderes’e yapmadıklarını bırakmadılar... Süleyman Demirel’e “irticacı” dediler... Turgut Özal’a başbakanlığı zehir ettiler... Mesut Yılmaz’a “kumarbaz” bile dediler... Necmettin Erbakan’ı karikatürize ettiler... Tansu Çiller’i yerin dibine batırdılar... Bülent Ecevit’in kesmediği tırnaklarını bile yazdılar.

Hiçbirine ama hiçbirine şöyle ağız tadıyla “başvekillik” yaptırmadılar...

Gün yüzü göstermediler biçarelere...

Hep eleştiri, hep çakma, hep vurma, hep itham, hep küçük düşürme...

Menderes’in özel hayatını, Demirel’in zavallı yeğenini, Mesut Yılmaz’ın kişisel tutkularını, Tansu Çiller’in kocasını, Ecevit’in karısını, Erbakan’ın üslubunu dillerine doladılar...

Ve şimdi de geçmiş başbakanlara yaptıklarının aynısını Başbakan Tayyip Erdoğan’a yapmak istiyorlar...

Ama galiba bu sefer bir duvara toslama durumu söz konusu...

Bu sefer yandaş medya var, bu sefer vergi müfettişleri var, bu sefer iki ayda bir ortaya çıkarılan planlar var, bu sefer “Attırırım ulan sizi” tehditleri var, bu sefer gücüne güç katmış bir iktidar var...

__________________