Taşları Utandırdığın Yetti, Al Kalbini, Git Cehenneme Odun Ol!

***•« HaZỉи SέVdaM »•*** · 01-31-2010, 12:36 PM

Taşlar sözünde durur. Nereye koyduysak, öylece kalır orada. Yerinde ağırdırlar.
Hangi biçimi verdiysek, sadık kalır yonttuğumuz haline.
Beklerler bıraktığımız yerde bizi. Kaypaklık etmezler. Dönmezler verdikleri sözden.
Ama senin kanlı dudağından çıkınca söz , “söz” olduğuna utanıyor. “Dönmek” bile dönüyor anlamından.
“Cayma” kelimesi kendi yüzüne bakamaz hale geliyor. Senin durduğun yere ayakucuyla bile girmekten korkuyor vaadler.
Fırıldakların başı dönüyor senin dönekliğine bakınca..
##
Güvenilir taşlara. Emniyet verirler. Yaslanırız kucaklarına. Sırtımızı dayarız hiç kuşkulanmadan.
Omuz verirler umutlarımıza. Sert olmaya serttirler ama güleç yüzlerini gösterirler duvar oldukları odalara.
Olduğu gibi görünür, göründüğü gibi dururlar.
Ama senin yüzün duvardan da duvar… Soğuk. Isınmıyor. Sırtımızı dönmeye gelmiyor.
İnsafın kelimesine bile oda olamıyor kalbinin katılığı.
Aldatıyor “aldanma”yı bile. Kancık köpeklerin kuyruğuna kuyruk oluyor kanla çapaklanmış kirpiklerin.
##
İnsaflıdır taşlar yine de. Sular dokununca sırtına, eğilir, erir, yol olurlar.
İncecik kökler değince ayak uçlarına, bölünür, dağılır, toprak olurlar.
Tazecik filizler dokununca omuzlarına, dönüp bakar, yol verir, çatlayıverirler ortasından.
Göz göz pınarlaşır yumuşacık dudaklara değesice.
Dereler boyu yoldaşlık eder su serinliğine.
Ama senin şom ağzından kin ve nefret akıyor. Senin yüzünü görünce tebessümler donuyor, umutlar kaskatı kesiliyor.
Kalbin insafı un ufak ediyor, kovuyor, yok ediyor. İnsaf yüzünün uğursuz kıvrımlarında boş yere yer arıyor kendine.
##
Çocukla çocuk olur taşlar. Kibirlenmezler. Ele avuca gelirler. Hoplayıp zıplarlar. Sapan taşı olup sevindirirler çocukları.
Çakıl gibi ufalanıp yastık olur çocukça koşmaların kıyısında.
Ama senin kalbinin olduğu yerde ufalanıyor çocukça mutluluklar.
Senin kalbine değen kibir de utanıyor, kin bile kirleniyor. Kalbinden taşan ateş çocuk ellerini yakıyor, bebe yüzlerini parçalıyor.
Sevinçleri doğduğuna pişman ediyor.
##
Gölgesi olur taşların. Serinlik sunarlar yanı başına gelenlere. Ateşi perdelerler. Yangından uzak tutar evleri, odaları. Soğurur alevleri.
Ama senin kalbinin gölgesi bile yok. Gölgesinin değdiği yeri bile ateş topuna çeviriyor.
Azıcık serinlik vaad edec ek olsa, gölgeleri bile kıskanıyor,kavuruyor. Gölgen bile alev alev yanıyor, yakıyor.
##
Yapıcıdır taşlar. Üste üste koyabiliriz onları. Yerlerini bilirler. Altta kalan üstteki kardeşinin hatırını bilir.
Üstteki alttakinin üstüne en fazla kendi ağırlığını bindirir.
Ama senin kalbin utanmaz, arlanmaz yıkımlar pompalıyor kuruyasıca ellerine. Altta kalmaya razı değilsin, nefret üstüne nefret yığıyorsun.
Üste çıkınca hepten azıyorsun. “Ayak yolu”na bile döşenmez senin kalbin. Basmaya bile değmez üstüne.
Daha ayakkabılarım değmeden kirletiyor, pislik püskürtüyor suratından.
##
Hatır bilir taşlar. Toprağımızı beklerler. Kabrimizin başında nöbet tutarlar. Adımızı kazısak üzerlerine, unutmaz, unutturmazlar.
Yüzümüzü yontsak yüzlerine, kansız da olsa, cansız da olsa, gülümserler, bakarmış gibi yaparlar.
Enselerini dönmezler yüzlerimize. Tükürmezler.
Ama senin kalbin ne bebek ağlayışına kanar, ne anne çığlığına yanar.
Soğuğu bile titretir senin kalbin, buzları buz kestirir.
Balgam bile iğrenir taş kesilmiş kalbinin ifrazatından.
##
Utanır taşlar. Çeşme olup ağlarlar. Kıvrana kıvrana yola düşerler. Kaldırımlarda kimsesizlere yoldaşlık ederler.
Köprü altlarında yetimlere teselli sunarlar. Çıplak ayakları yumuşacık, sıcacık okşarlar.
Ama senin kalbin taşları bile utandırır. Senin kalbin taşların başını yarar, taşları korkutur.
Senin kandan heykelin, senin ateşe kesilmiş etin taşların kalbini çatlatır, yuvalarından kaçırır.
##
Değil mi ki senin soyundan kimilerinin cürümleri, katı taşlardan daha da katı etmişti kalpleri, soyun gibi sen de taş ol!
Değil mi ki, taşın Yaradan’ı, kalplerin Yaradan’ı, senin ve kimi atalarının kalplerini örnek gösterdi katılıkta taşlara, o ataların gibi sen de defol!
Değil mi ki, taşlar sağırlıkta, soğuklukta, duyarsızlıkta geri kaldı soydaşın zalimlerin kalplerinin yanında, sen de yok ol!
##
Kalbini uzak tut taşların başından…
Taş ol.
Kalbini sök ve al bizimkilere benzeyen bağrından.
Al , o çaresiz çocukların attığı taşlardan birini de kalbinin yerine koy.
Defol yeryüzünden, ufalanıp toz ol! Çek o utanç heykeli yüzünü aynalarımızdan.
Bizimkini andıran, “insan” sanılan, kokuşmuş cesedinin içinden kaç.
Yok ol!
##
Senin taş kalbinden merhamet umanlar taş olsun. Senin alev kesilmiş dudağının ateşkesine inananlar ateş olsun. Çekil aramızdan.. .
Uzak dur göğümüzden.
Al ,o tedavülden kalkmış “insan”lığını.
Al, o taşları utandıran kalbini de, git, göğsündeki taşınla, soyunu da utandıran kahrolası “insan”lığınla cehenneme yakıt ol!

İçim serinliyor ilk defa cehennemin varlığından.
Haykırdım kaç kere: “Seni seviyorum cehennem…” Sayende. Sayende. Senin sayende…

{Senai Demirci}

**Paul_Sahilleri** · 01-31-2010, 05:34 PM

TeŞeKKüRLeR...

01-31-2010, 12:36 PM	#1
*•« HaZỉи SέVdaM »•* *нırçıɴ ve αɢreѕιғ* Üyelik Tarihi: Dec 2006 Bulunduğu Yer: Uçurumun ucundayım gel atlayalım sanane yahu evime mi gelecen :D Mesajlar: 16.585 Tecrübe Puanı: 8962210 Rep Puanı : 1792385253 Karizma Derecesi :	Taşları Utandırdığın Yetti, Al Kalbini, Git Cehenneme Odun Ol! Taşlar sözünde durur. Nereye koyduysak, öylece kalır orada. Yerinde ağırdırlar. Hangi biçimi verdiysek, sadık kalır yonttuğumuz haline. Beklerler bıraktığımız yerde bizi. Kaypaklık etmezler. Dönmezler verdikleri sözden. Ama senin kanlı dudağından çıkınca söz , “söz” olduğuna utanıyor. “Dönmek” bile dönüyor anlamından. “Cayma” kelimesi kendi yüzüne bakamaz hale geliyor. Senin durduğun yere ayakucuyla bile girmekten korkuyor vaadler. Fırıldakların başı dönüyor senin dönekliğine bakınca.. ## Güvenilir taşlara. Emniyet verirler. Yaslanırız kucaklarına. Sırtımızı dayarız hiç kuşkulanmadan. Omuz verirler umutlarımıza. Sert olmaya serttirler ama güleç yüzlerini gösterirler duvar oldukları odalara. Olduğu gibi görünür, göründüğü gibi dururlar. Ama senin yüzün duvardan da duvar… Soğuk. Isınmıyor. Sırtımızı dönmeye gelmiyor. İnsafın kelimesine bile oda olamıyor kalbinin katılığı. Aldatıyor “aldanma”yı bile. Kancık köpeklerin kuyruğuna kuyruk oluyor kanla çapaklanmış kirpiklerin. ## İnsaflıdır taşlar yine de. Sular dokununca sırtına, eğilir, erir, yol olurlar. İncecik kökler değince ayak uçlarına, bölünür, dağılır, toprak olurlar. Tazecik filizler dokununca omuzlarına, dönüp bakar, yol verir, çatlayıverirler ortasından. Göz göz pınarlaşır yumuşacık dudaklara değesice. Dereler boyu yoldaşlık eder su serinliğine. Ama senin şom ağzından kin ve nefret akıyor. Senin yüzünü görünce tebessümler donuyor, umutlar kaskatı kesiliyor. Kalbin insafı un ufak ediyor, kovuyor, yok ediyor. İnsaf yüzünün uğursuz kıvrımlarında boş yere yer arıyor kendine. ## Çocukla çocuk olur taşlar. Kibirlenmezler. Ele avuca gelirler. Hoplayıp zıplarlar. Sapan taşı olup sevindirirler çocukları. Çakıl gibi ufalanıp yastık olur çocukça koşmaların kıyısında. Ama senin kalbinin olduğu yerde ufalanıyor çocukça mutluluklar. Senin kalbine değen kibir de utanıyor, kin bile kirleniyor. Kalbinden taşan ateş çocuk ellerini yakıyor, bebe yüzlerini parçalıyor. Sevinçleri doğduğuna pişman ediyor. ## Gölgesi olur taşların. Serinlik sunarlar yanı başına gelenlere. Ateşi perdelerler. Yangından uzak tutar evleri, odaları. Soğurur alevleri. Ama senin kalbinin gölgesi bile yok. Gölgesinin değdiği yeri bile ateş topuna çeviriyor. Azıcık serinlik vaad edec ek olsa, gölgeleri bile kıskanıyor,kavuruyor. Gölgen bile alev alev yanıyor, yakıyor. ## Yapıcıdır taşlar. Üste üste koyabiliriz onları. Yerlerini bilirler. Altta kalan üstteki kardeşinin hatırını bilir. Üstteki alttakinin üstüne en fazla kendi ağırlığını bindirir. Ama senin kalbin utanmaz, arlanmaz yıkımlar pompalıyor kuruyasıca ellerine. Altta kalmaya razı değilsin, nefret üstüne nefret yığıyorsun. Üste çıkınca hepten azıyorsun. “Ayak yolu”na bile döşenmez senin kalbin. Basmaya bile değmez üstüne. Daha ayakkabılarım değmeden kirletiyor, pislik püskürtüyor suratından. ## Hatır bilir taşlar. Toprağımızı beklerler. Kabrimizin başında nöbet tutarlar. Adımızı kazısak üzerlerine, unutmaz, unutturmazlar. Yüzümüzü yontsak yüzlerine, kansız da olsa, cansız da olsa, gülümserler, bakarmış gibi yaparlar. Enselerini dönmezler yüzlerimize. Tükürmezler. Ama senin kalbin ne bebek ağlayışına kanar, ne anne çığlığına yanar. Soğuğu bile titretir senin kalbin, buzları buz kestirir. Balgam bile iğrenir taş kesilmiş kalbinin ifrazatından. ## Utanır taşlar. Çeşme olup ağlarlar. Kıvrana kıvrana yola düşerler. Kaldırımlarda kimsesizlere yoldaşlık ederler. Köprü altlarında yetimlere teselli sunarlar. Çıplak ayakları yumuşacık, sıcacık okşarlar. Ama senin kalbin taşları bile utandırır. Senin kalbin taşların başını yarar, taşları korkutur. Senin kandan heykelin, senin ateşe kesilmiş etin taşların kalbini çatlatır, yuvalarından kaçırır. ## Değil mi ki senin soyundan kimilerinin cürümleri, katı taşlardan daha da katı etmişti kalpleri, soyun gibi sen de taş ol! Değil mi ki, taşın Yaradan’ı, kalplerin Yaradan’ı, senin ve kimi atalarının kalplerini örnek gösterdi katılıkta taşlara, o ataların gibi sen de defol! Değil mi ki, taşlar sağırlıkta, soğuklukta, duyarsızlıkta geri kaldı soydaşın zalimlerin kalplerinin yanında, sen de yok ol! ## Kalbini uzak tut taşların başından… Taş ol. Kalbini sök ve al bizimkilere benzeyen bağrından. Al , o çaresiz çocukların attığı taşlardan birini de kalbinin yerine koy. Defol yeryüzünden, ufalanıp toz ol! Çek o utanç heykeli yüzünü aynalarımızdan. Bizimkini andıran, “insan” sanılan, kokuşmuş cesedinin içinden kaç. Yok ol! ## Senin taş kalbinden merhamet umanlar taş olsun. Senin alev kesilmiş dudağının ateşkesine inananlar ateş olsun. Çekil aramızdan.. . Uzak dur göğümüzden. Al ,o tedavülden kalkmış “insan”lığını. Al, o taşları utandıran kalbini de, git, göğsündeki taşınla, soyunu da utandıran kahrolası “insan”lığınla cehenneme yakıt ol! İçim serinliyor ilk defa cehennemin varlığından. Haykırdım kaç kere: “Seni seviyorum cehennem…” Sayende. Sayende. Senin sayende… {Senai Demirci} __________________ ●●●Hakkımda Dedikodu Yapıp ßoş KonuşanLar Devam Edin RekLamın İyisi Kötüsü OLmaz!!●●●[ вєη Saηa Saγqı qöSтєяiγσяSaм Sєηdє вaηa qöSтєяćєкSiη, γa adaм qiвi SєωєćєкSiη γada Sıятıηı döηüp qidєćєкSiη.! Hayatımdan Gidenler... Bir Daha Geri Gelmeyi Hayal Bile Etmeyin... Hayatıma Yeni Girenler Gitmeyi Düşünürseniz Hiç Beklemeyin... Kalıp Tanımaksa Amacınız Durun İzleyin.. Başkalarından Değil, Beni Benden Öğrenin....

01-31-2010, 05:34 PM	#2
Paul_Sahilleri Tüm İsimsiz Kahramanlara Üyelik Tarihi: Oct 2006 Bulunduğu Yer: Uzayda Bir Nokta... Mesajlar: 6.336 Tecrübe Puanı: 4380946 Rep Puanı : 876151488 Karizma Derecesi :	TeŞeKKüRLeR... __________________ Yapabilenler Yapar, Yapamayanlar İse Nasıl Yapılacağını Anlatır...

Konu Seçenekleri
Yazdırılabilir Sümü Göster Sayfayı E-Mail'le gönder
Modları Göster
Normal Mod Ağaç Modununa Geç Otomatik Konu Moduna Geç